بی گمان مطبوعات و روزنامه‌ها، شمارگان چاپ، تعداد عناوين و نيز نسبت آنها با دولت يكي از مهم‌ترين ملاك‌ها براي تعيين ميزان آگاهي در جامعه، چگونگي‌ي جهت‌گيري‌ي مردم جامعه در برابر موضوعات رايج مملكتي و حدود اعمال نظر و نقد به دستگاه حاكم است، اين مطلب چندان اهميت دارد كه روزنامه را ركن چهارم دموكراسي نام‌نهاده‌اند و اگر جامعه‌اي در پي تحكيم مباني مردم‌سالاري است بايد جايگاه روزنامه‌هاي آن مشخص شده و سمت‌وسو و وابستگي‌اش با حكومت را تعريف كند.

از آغاز چاپ نخستين روزنامه در ايران تا به امروز حرف و حديث در اين باره بسيار بوده، روزنامه‌هاي فراواني چاپ شدند، بسياري بسته و توقيف شدند، گروهي روزنامه نگار اعدام و تبعيد و زنداني و... شدند. نكته‌ي مشترك ديگر در اين تاريخ حدودا ۱۰۰ ساله، نفوذ دولت‌‌ها در دستگاه مطبوعات و اعمال نظر آنها است. در اين ميان تلاش روزنامه‌ها براي خروج از اين وضعيت، حفظ استقلال، خودكفايي‌ي مالي و احقاق حقوق خود نيز بخشي ديگر از اين ماحراي هزارتو است.

پس از انقلاب اسلامي، اين جريان با فراز و فرود ادامه‌يافته‌است. مقصود اين نوسته كالبدشكافي‌ي وضعيت روزنامه‌نگاري و حقوق مطبوعات در ايران امروز نيست، بكه اشاره‌اي ست به نكته‌اي ظريف كه بارها و بارها به چشم خورده است. دسته‌آي از روزنامه‌ها آشكارا وابسته به دولت هستند و وابستگي‌ي‌ خويش را كج‌دار و مريز، گاه علني و گاه مخفي نشان داده اند. با اين دسته كاري نداريم و دنباله‌روي‌‌ي سياست‌هاي جريان حاكم امر عجيبي نيست. اما بخشي ديگر وابسته به احزاب، گروه‌هاي سياسي و يا مستقل هستند. در تمام دنيا روزنامه‌ها تعطيل‌بردار نيستند، يعني خبررساني تعطيل شدني نيست. اين روزنامه‌ها همه‌روزه چاپ مي‌شوند، وب‌سايت‌هاي‌شان به‌روز مي شود و خوانندگان خويش را درجريان مي‌گذارند. درآمد خويش را نيز از تك‌فروشي، تبليغات، اشتراك‌ها و... به‌دست‌مي‌اورند. پس مي‌كوشند تا خواننده را حفظ‌كرده و در بازار رقابت پيروز شوند. تعدادي از روزنامه‌ها تنها در ۲۶ دسامبر و روز آغاز سال نو چاپ نمي‌وشند. ‍حال حكايت ما برعكس است. روزنامه‌ها از آنجا كه تك فروشي بخش كمي از هزينه‌هاي‌شان را پوشش ميدهد و نيز نمك گير يارانه‌هاي دولتي هستند، پس فرق برايشان ندارد، تعطيلات نوروز را به پيشواز مي‌روند و تا چهاردهم هم ادامه مي‌دهند.بقيه‌ي تعطيلي‌ها را هم خم به ابرو نياورده و خوب كاركنان را مرخص مي‌كنند. عجيب آن‌كه در تعطيلي‌هايي مانند پنجشنبه‌ي گذشته كه تنها كارمندان دولت را شامل مي‌شده -و بخش خصوصي فعال بوده- پيروي سياست‌ةاي دولت بوده و تعطيل هستند. آخرين روزنامه‌ي منتشر شده در سرزمين هفتاد ميليوني ايران، سه‌شنبه بوده و شماره‌ي بعدي چهارروز بعد چاپ مي‌شود !!!!!! و اين ميان جايگاه خبر و خبررساني كاملا مبهم باقي مي‌ماند و حقوق خوانندگان هم كه ....

حال آيا مي‌توان از اين روزنامه‌ها خواست كه منتقد دولت بوده، حقيقت را بنويسند و به منافع ملي بينديشند. اوضاع آن گروه هم كه جامعه‌ي روشنفكران را نمايندگي مي‌كنند اظهر من الشمس است.

بگذريم. اينجا ايران است در كشاكش تجربه‌ي مردم‌سالاري- اگر ره به استبداد نبردـ : ميان ماه من با ماه گردون تفاوت از زمين تا آسمان است ...